Fizjoterapia ambulatoryjna – zabiegi

FIZYKOTERAPIA
Prądy galwaniczne
Galwanizacja polega na poddaniu tkanek wpływowi przepływającego stałego prądu elektrycznego.
Prądy te wywołują zwiększoną pobudliwość nerwów i zwiększenie ukrwienia w okolicy poddanej
zabiegowi. Wykazują dodatkowo działanie przeciwbólowe.
Jonoforeza polega na wprowadzeniu przez skórę do tkanek jonów leku za pomocą prądu stałego. Do
zabiegu jonoforezy mogą być używane tylko związki chemiczne, które ulegają dysocjacji
elektrolitycznej. Najczęściej stosowanym i zlecanym przez lekarza lekiem do zabiegu jonoforezy są żele
p/bólowe, p/zapalne z serii niesterydowych leków przeciwzapalnych .
Elektrostymulacja jest to zabieg elektroleczniczy w którym w celu pobudzenia mięśni lub nerwu do
pracy wykorzystuje się przepływ prądu impulsowego.
Są dwie metody elektrostymulacji:
– jednobiegunowa
-dwubiegunowa
Prądy Diadynamiczne są to prądy modulowane o małej częstotliwości, powstałe przez nałożenie na prąd
stały prądu sinusoidalnego. Główną zaletą tych prądów jest silne działanie przeciwbólowe, co objawia się
długotrwałym podwyższeniem progu odczuwania bólu. W zabiegu tym wykorzystuje się szereg
leczniczych właściwości: zmniejszenie napięcia mięśniowego, złagodzenie dolegliwości bólowych,
miejscowe przekrwienie tkanek, przyrost masy mięśniowej. Prądy te wykorzystuje się również do
wykonywania elektrostymulacji mięśni zdrowych lub nieznacznie uszkodzonych, np. niedowłady lub
zaniki mięśni z nieczynności. Prądy impulsowe powodują wzrost siły i przyrost masy mięśniowej.
Dodatkowo poprawiają metabolizm i obniżają napięcie mięśniowe.
Prądy interferencyjne- Nemecka- Interdyn. Są to prądy podobne do prądów diadynamicznych ale są
silniejsze i przyjemniejsze w odczuciu przez pacjenta. Związane jest to z tym, iż prądy interferencyjne
łatwiej pokonują opór skóry.
Prądy TENS to inaczej przezskórna elektryczna stymulacja nerwów. Prądy TENS stosowane są głównie w terapii
przeciwbólowej. Ich działanie polega na hamowaniu docierania bodźców bólowych do mózgu. Terapia nie
prowadzi jednak do wyleczenia przyczyny występowania bolesności, a jedynie do złagodzenia objawów. Prądy
TENS dzielą się na kilka rodzajów w zależności od zastosowanych parametrów. Zabieg daje bardzo szybkie efekty
przeciwbólowe, zarówno w stanie ostrym, jak i w przypadku bólu przewlekłego.
Prądy Traberta to prądy charakteryzujące się silnym działaniem na wybrane struktury układu
nerwowego. Poprzez działanie tych prądów na układ nerwowy uzyskuje się na drodze odruchu poprawę
ukrwienia i odżywienia tkanek również w przypadkach zaburzeń krążenia obwodowego.
Prądy Kotza są zabiegiem zaliczanym do fizykoterapii, a dokładniej elektrolecznictwa. Jest on nazywany inaczej
„rosyjską stymulacją” . Stosuje się go do stymulacji mięśni zdrowych. Prądy Kotza są to modulowane prądy
średniej częstotliwości w zakresie 2 000-10 000 Hz.

Ultradźwięki miejscowe
Ultradźwięki to fale akustyczne o wysokiej częstotliwości (1-3 MHz).Tkanka naświetlana tego typu
falami podczas zabiegu podlega mikro-masażowi, którego efektem jest zwiększona temperatura,
przyspieszone mikrokrążenie. Ultradźwięki działają przeciwbólowo, rozluźniająco, przyspieszają gojenie.
Ultradźwięki z wykorzystaniem leku, np. żelu p/bólowego, p/zapalnego nazywamy zabiegiem
fonoforezy. Zabieg ten polega na wprowadzeniu przez skórę do tkanek określonego leku za pomocą
ultradźwięków

Impulsowe pole magnetyczne niskiej częstotliwości
Zabieg ten polega na stosowaniu zmiennego pola magnetycznego. Pod wpływem PM jony znajdujące się w komórkach ciała ulegają przemieszczeniom, powodując hiperpolaryzację błony komórkowej a tym samym wzmagają przemianę materii. Poprawione ukrwienie w komórce poprzez działanie pola
magnetycznego – PM wywołuje podniesienie ciśnienia parcjalnego tlenu, co powoduje lepsze
wykorzystanie tlenu przez komórkę.

Sollux
Zabieg ten to nagrzewanie tkanek za pomocą lampy Sollux o silnym świetle podczerwonym. Podczas
naświetlania lampą dochodzi do dość głębokiego przegrzania tkanek, tym samym uaktywniają się procesy
przekrwienia tkanek nawet w głębokich, chorobowo zmienionych miejscach. Dzięki ogrzaniu
promieniowaniem uzyskuje się miejscową poprawę ukrwienia oraz pobudzenie procesów
metabolicznych. W wyniku podwyższenia progu bólu naświetlanie w seriach działa przeciwbólowo.
Stosowanie w trakcie zabiegu różnej barwy filtrów rozszerza skutecznie zakres możliwości leczniczych
lampy.
Filtr niebieski – przepuszcza promienie niebieskie i ogranicza cieplne, wykazując w ten sposób działanie
przeciwbólowe, uspokajające, obkurczające naczynia krwionośne. Stosuje się go w nerwobólach, stanach
pourazowych, zaburzeniach naczynioruchowych, chorobie zwyrodnieniowej, odmrożeniach i przeczulicy.
Filtr czerwony – przepuszcza promienie czerwone widzialne i podczerwone. Stosowany w stanach
zapalnych tkanek miękkich, w celu przyśpieszenia resorpcji wysięków, mięśniobólach i źle gojących się
ranach.

Laseroterapia
Laser skaner, metoda bezkontaktowa – to precyzyjne naświetlanie tkanek za pomocą światła laserowego o
parametrach biostymulacyjnych. Wykorzystując światło laserowe o niskim natężeniu do tzw.
biostymulacji laserowej, możemy dostarczyć do tkanek i komórek dodatkową energię wspomagając
naturalne procesy regeneracyjne organizmu i przyspieszając gojenie ran, złamań. Dodatkowo, poprzez
zmiany w gospodarce tlenowej komórek i polaryzacji błon komórkowych uzyskujemy wyraźne działanie
przeciwbólowe i przeciwzapalne. Dzięki użyciu skanera promień lasera dostarczany jest równomiernie do
całej objętej zabiegiem okolicy.

Laser punktowy, metoda kontaktowa – jest modyfikacją aplikowania promieniowania poprzez ściśle
określone punkty spustowe bólu. Wykonując zabieg na ściśle określonych punktach możemy zwiększyć
jego skuteczność, koncentrując energię lasera w miejscach, w których efekt jego działania będzie
największy. Głowica w trakcie zabiegu dotyka skóry, lekko lub z łagodnym uciskiem .
Krioterapia miejscowa

Krioterapia miejscowa polega na przyłożeniu przy pomocy specjalnego aplikatura- dyszy aparatu bardzo
niskiej temperatury , która dostarczana jest do miejsca zmienionego chorobowo. Czas wykonania zabiegu
wynosi ok.3 minuty. Głębokie przekrwienie tkanek, które występują po chwilowym schłodzeniu okolicy
ciała ułatwia wykonywanie ćwiczeń leczniczych. Celem krioterapii miejscowej jest obniżenie
temperatury skóry i tkanek głębiej położonych, w związku z czym dochodzi do:
I faza
– zwężenie naczyń krwionośnych
– obniżenie temperatury tkanek
– zwolnienie procesów przemiany materii
II faza
– rozszerzenie naczyń krwionośnych
– zwiększone oddawanie ciepła
– obniżenie napięcia mięśniowego
– zmniejszenie szybkości przewodnictwa nerwowego
– zmniejszenie krwiaków i obrzęków
– działanie przeciwbólowe
– hamowanie procesów zapalnych
Diatermia Krótkofalowa – ciągłe pole elektromagnetyczne wielkiej częstotliwości. Przy zastosowaniu
aplikatorów kondensatorowych obszar ciała poddany leczeniu znajduje się w obrębie pola elektrycznego
o wysokiej częstotliwości pomiędzy dwiema izolowanymi elektrodami. W trakcie stosowania aplikatorów
kondensatorowych przekształcenie energii elektrycznej w ciepło ma miejsce głównie w tkankach o
niskim przepływie krwi (np. tkanka tłuszczowa, tkanka łączna). Diatermia krótkofalowa zwiększa
przepływ krwi tętniczej oraz liczbę leukocytów, przyspiesza procesy metaboliczne komórek a także
obniża pobudliwość nerwowomięśniowa (działanie przeciwbólowe).
Hydroterapia – Masaż wirowy
Masaż wirowy to masaż przeprowadzany na kończynach górnych lub dolnych w specjalnych wanienkach,
które różnią się od siebie kształtem oraz głębokością. Wanny do masażu wirowego wyposażone są w
urządzenia o napędzie mechanicznym, które wprawiają wodę w ruch wirowy. Szybki ruch wirowy
oddziałuje na skórę powierzchniowo z lekkim podrażnieniem oraz zwiększa jej przekrwienie. Kończyna
poddana zabiegowi przeciwstawia się oporowi wiru wody poprzez napinanie mięśni – tym samym
zwiększając przekrwienie kończyny. Temperatura wody wynosi od 37 – 38 stopni a sam zabieg trwa 10
minut. Masaż wirowy zalecany jest aby wykonać od 15 do 20 razy w serii codziennie lub dwa razy
dziennie w zależności od stanu pacjenta.
Udostępniamy osobny sprzęt do masażu:
kończyn górnych
kończyn dolnych

 

KINEZYTERAPIA

Ćwiczenia czynne w odciążeniu

Ćwiczenia czynne w odciążeniu polegają na samodzielnym wykonaniu przez pacjenta ruchów w stawach
przy odciążeniu ćwiczonego odcinka ciała. Odciążenie stawu uzyskuje się poprzez podwieszenie
ćwiczonej kończyny na podwieszkach w UGUL-u. Ćwiczenia te stosowane są głównie w celu poprawy
siły w osłabionych z różnych przyczyn struktur mięśniowych wpływając korzystnie na trofikę i
elastyczność tkanek. Celem ćwiczeń jest dodatkowo przeciwdziałanie zanikom mięśni oraz uzyskanie
przyrostu siły mięśniowej. Zapobiegają również przykurczom w stawach oraz zwiększają zakres zakres
ruchomości.
Ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem
Ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem, to grupa ćwiczeń, która spełnia podstawowe założenia
ćwiczeń czynnych w odciążeniu, natomiast różnicę stanowi zastosowanie dodatkowego oporu
zewnętrznego. W celu oporowania ruchu pacjenta stosuje się najczęściej systemy bloczkowo-ciężarkowe
lub taśmy gumowe, które są łatwe w montażu i wygodne w dostosowywaniu wielkości oporu. Dzięki
takim ćwiczeniom osiąga się lepsze efekty postaci zwiększenia siły i wytrzymałości mięśniowej.
Ćwiczenia samowspomagane
W ćwiczeniach samowspomaganych to pacjent wykonując ruch jedną kończyną wspomaga wykonanie
ruchu w stawach drugiej kończyny, zwiększając równocześnie jego zakres.
Celem tych ćwiczeń jest zwiększenie zakresu ruchomości w stawach uzyskując przy tym rozluźnienia
nadmiernie napiętych mięśni..

Ćwiczenia indywidualne
Ćwiczenia indywidualne to indywidualna terapia z pacjentem, która rozpoczyna się wnikliwą diagnostyką
rodzaju schorzenia. Ćwiczenia te prowadzone są przy wykorzystaniu specjalistycznych metod
rehabilitacyjnych połączonych z odpowiednią profilaktyką i edukacją pacjenta. Prowadzone przez
doświadczonego terapeutę ćwiczenia te są prowadzone według schematów i odpowiednie metody
postępowania oraz wzorce ruchowe dostosowane do leczniczych potrzeb określonych jednostek
chorobowych czy jednorodnych pod względem etiologii schorzeń – u podstaw większości z tych metod
leży poszukiwanie zależności między rozwojem struktur nerwowo-mięśniowych a ruchem. Ich głównym
zadaniem jest przeciwdziałać zmianom powstałym w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, narządu
ruchu lub w obu tych układach jednocześnie.

Ćwiczenia bierne
Są to ruchy w określonych stawach pacjenta, które wykonuje fizjoterapeuta. Ćwiczenia bierne zalecane są
w początkowym okresie uruchamiania pacjenta z porażeniami i niedowładami mięśni, we wczesnym
okresie uruchamiania stawu po zabiegu operacyjnym oraz innych schorzeniach, w których nie jest
wskazany czynny ruch pacjenta.
Ćwiczenia czynno-bierne
Ruchy w stawach wykonuje fizjoterapeuta podczas gdy Pacjent aktywnie rozluźniania mięśnie. Stosuje
się je w stanach pourazowych ze wzmożonym napięciem mięśniowym, który także może być przyczyną
bólu.
Ćwiczenia prowadzone
Fizjoterapeuta prowadzi ruch ćwiczonej kończyny stosując techniki korekcyjne lub oporowe w celu

wyrobienia prawidłowego wzorca ruchu lub wzmocnienia mięśni.
Ćwiczenia wspomagane
Fizjoterapeuta prowadzi ruch odciążając ćwiczoną kończynę, a Pacjent współdziała w wykonywaniu
ruchu w miarę możliwości. Wskazania obejmują osłabienie siły mięśniowej.
Relaksacja poizometryczna
Metoda służąca do zniesienia przykurczu tkanek miękkich, który może stanowić duże ograniczenie
ruchomości w stawie.

Reedukacja chodu
Wnikliwa analiza chodu, wyrobienie prawidłowego wzorca chodu, wyuczenie optymalnego sposobu
poruszania się za pomocą balkonika, kul, laski lub innych pomocy protetycznych.